ΣΧΟΛΙΑ

8-3-2014

χειραψία

Όταν συναντάμε ή γνωρίζουμε κάποιον για πρώτη φορά ανταλλάσουμε χειραψία. Αυτή η συνήθεια έχει αρχέγονες ρίζες και χρονολογείται από τότε που τα μέλη μιας πρωτόγονης φυλής κρατούσαν τα χέρια τους ανοιχτά μπροστά, όταν συναντούσαν άλλες φυλές, σε ένδειξη πως δεν κρατάνε όπλα και πως έρχονται με φιλικό και ειρηνικό σκοπό.

Επιπλέον, στη Ρωμαϊκή περίοδο, οι άντρες συνήθιζαν να σφίγγουν τον πήχη του άλλου κατά την χειραψία, ώστε να βεβαιωθούν ότι δεν κρύβει κάποιο μαχαίρι στο μανίκι του. Περνώντας από διάφορες μεταλλαγές μέσα στα χρόνια φτάσαμε στην σύγχρονη μορφή χειραψίας- το σφίξιμο της παλάμης.

Η θέση του χεριού υποδηλώνει τις διαθέσεις των ανθρώπων όπως κυριαρχία, υποταγή ή ισότητα. Το σφίξιμο και τράνταγμα των χεριών χρησιμοποιείται από άντρες της ίδιας κοινωνικής τάξης για να επισφραγίσουν εμπορικές συμφωνίες. Η θέση του χεριού μας καθορίζει και τις διαθέσεις μας.

Όταν τα χέρια και των δυο ατόμων είναι σε παθητική στάση, δηλαδή δημιουργείται χειραψία κάθετη, υπάρχει ένα αίσθημα ισότητας και αμοιβαίου σεβασμού. Όταν κάποιος προσφέρει το χέρι του με την παλάμη του προς τα κάτω σίγουρα έχει τάσεις κυριαρχίας και προσπαθεί να επιβληθεί. Εάν η παλάμη του είναι προς τα πάνω, τότε είναι ένδειξη πως σας επιτρέπει να έχετε εσείς τον έλεγχο της κατάστασης και να πάρετε πρωτοβουλίες. Αυτή την χειραψία την χρησιμοποιούμε συνήθως όταν ζητάμε συγνώμη.

Η κρύα χειραψία δημιουργείται όταν έχουμε άγχος. Σαν αποτέλεσμα το αίμα στις παλάμες μας αποτραβιέται από τα κύτταρα της επιδερμίδας και χάνουν την θερμοκρασία. Αποτέλεσμα, κρύα και ιδρωμένα χέρια.

Η διπλή χειραψία, όταν δηλαδή σφίγγουμε με τα δυο μας χέρια την παλάμη του άλλου, σηματοδοτεί αξιοπιστία και ειλικρίνεια.

Η χαλαρή ή άψυχη χειραψία προκαλεί αντιπάθεια, έλλειψη ενδιαφέροντος και συσχετίζεται με αδυναμία χαρακτήρα.

Το υπερβολικό σφίξιμο της παλάμης υποδηλώνει πως το άτομο απέναντι μας είναι ιδιαίτερα επιθετικό, το οποίο δεν χάνει ευκαιρία να επιβληθεί στους άλλους και να τους υποτάξει.

Τέλος, όταν με το δεξί μας χέρι κάνουμε χειραψία ενώ το αριστερό μας σφίγγει τον βραχίονα ή ακουμπά στον ώμο του άλλου, δείχνουμε ότι αισθανόμαστε οικειότητα με αυτό το άτομο και μας είναι ιδιαίτερα προσφιλές

 

Από το βιβλιο μου  **Ελληνική παιδεία απάτη μίζα και πορνία**

ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ

 Αναδιάρθρωση είναι η πιο αναφερομένη λέξη τον τελευταίο καιρό, από πολιτικούς μέχρι τους απλούς πολίτες. Όλοι σχεδόν οι Ελληνες ξέρουν πλέον τι σημαίνει αναδιάρθρωση, αλλά μπορεί μερικοί να μην ξέρουν πότε γίνετε και γιατί και αν ωφελεί η βλάπτει.

Η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους είναι η διαδικασία με την οποία ένα κράτος προσπαθεί να μετατρέψει τα επίπεδα του δημοσίου χρέους και γενικά της οικονομίας προς το καλύτερο. Μιαζει με την διαδικασία που χρησιμοποιείται όταν μια εταιρεία δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη της και έρχεται σε συμφωνία με τους δανειστές της να της  χαρίσουν μερικά από τα  χρέη της. Η διαδικασία όταν μιλάμε για κράτη επικεντρώνεται στον τρόπο εκτέλεσης της αναδιάρθρωσης, μιας και έχουμε να κάνουμε με χρεόγραφα, τα λεγόμενα ομόλογα. Αυτή μπορεί να γίνει μέσω επαναπροσδιορισμού της ημερομηνίας εξόφλησης των ομολόγων, η οποία συνήθως συνοδεύετε και από μείωση της ονομαστικής αξίας αυτών το λεγόμενο κούρεμα. Η αναδιάρθρωση καμιά φορά μπορεί να είναι και χαριστική χωρίς να την ζητήσει το χρεωμένο κράτος, όπως στην περίπτωση που ανέφερα στο προηγούμενο κεφάλαιο με τον Αυστριακό ασφαλιστικό όμιλοVienna Insurance Group που μας χάρισε το 25% από τα Ελληνικά ομόλογα που έχει στην κατοχή του. Το κράτος που κάνει αναδιάρθρωση του χρέους και επιτυγχάνει μείωση της ονομαστικής αξίας των ομολόγων, δηλαδή του χρέους του, βγαίνει θεωρητικά κερδισμένο.

Θεωρητικά πάλι Χαμένοι βγαίνουν  οι κατέχοντες  τα ομόλογα  που έχουν κουρευτεί  και τέτοια ομόλογα μπορεί  να έχουν από απλοί πολίτες, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, διάφορα ταμεία,  τράπεζες  και διάφοροι  άλλοι επενδυτές. Σήμερα το μεγαλύτερο ποσοστό των ομολόγων βρίσκετε στα χέρια ιδιωτικών τραπεζών Ελληνικών και ξένων και σε πολλά ξένα κρατικά ιδρύματα. Είναι αυτούς όλους που η κυβέρνηση μας δεν θέλει να στεναχωρήσει, γιαυτό και δεν έκανε κατευθείαν αναδιάρθρωση όπως ξαναέγραψα πριν. Τώρα όμως έχουν φτάσει στο αμήν που λέμε και προσπαθούν μαζί με το ΔΝΤ και τους Ευρωπαίους εταίρους μας να βρουν τον ποιο ανώδυνο τρόπο αναδιάρθρωσης ώστε οι κατέχοντες Ελληνικά ομόλογα να χάσουν όσο το δυνατόν λιγότερα, εις βάρος πάντα της Ελλάδας. Αυτό σήμερα το αποκαλούν ελεγχόμενη πτώχευση.

Κάθε μέρα διαβάζουμε και ακούμε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης διάφορα σενάρια για το πως θα κάνουμε τις δώσεις του χρέους πιο μικρές και σε πιο μακρύτερο χρόνο. Πως θα δανειστούμε  για να αγοράσουμε παλιά ομόλογα  σε μικρότερη τιμή από ότι  η ονομαστική  τους αξία και ένα κάρο άλλες αλχημείες  οι οποίες  δεν αποφέρουν κανένα όφελος στην Ελλάδα. Παρά  να μεταφέρουν  το χρέος  στο μέλλων και να το αυξήσουν. Γιαυτό μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια των Σοφών από το εικοστό πρώτο πρωτόκολλο.

”Όταν τα κράτη εκδίδουν ένα δάνειο, ανοίγουν εγγραφές  για την αγορά των ομολόγων τους, εκδίδουν  ομολογίες αξίας  από 100 μέχρι 1000 μονάδες. Ταυτόχρονα παρέχουν κάποιο όφελος σε όσους γράφονται πρώτοι. Την επόμενη μέρα δημιουργείται τεχνητή άνοδος των τιμών, διότι όλος ο κόσμος δήθεν ρίχνεται πάνω τους. λίγες μέρες αργότερα τα ταμία του κράτους είναι γεμάτα, λένε και δεν ξέρουν που να βάλουν το χρήμα (τότε γιατί το εισπράττουν;) η εγγραφή υπερβαίνει πολλές φορές το ποσό του δανείου. Τέτοια είναι η εμπιστοσύνη που έχει ο κόσμος για τις κυβερνητικές συναλλαγές.

Όταν όμως παιχτεί η κωμωδία, αντιμετωπίζουν παθητικό, και μάλιστα ένα βαρύτατο παθητικό. Για να πληρωθούν οι τόκοι, πρέπει να καταφύγουν σε νέα δάνεια, τα οποία δεν απορροφούν, αλλά μόνο αυξάνουν τα πρώτα χρέη. Όταν εξαντληθεί η πίστωση, πρέπει να καλυφθεί με νέα δάνεια όχι το δάνειο, αλλά μόνο οι τόκοι των δανείων……… Ευτυχώς οι υπήκοοι των Χριστιανικών Κρατών, που κατέχουν ελάχιστα γύρο από τις οικονομικές υποθέσεις, προτίμησαν πάντοτε την απώλεια της τιμής των αξιών και των τόκων τους αντί για τον κίνδυνο μιας νέας τοποθετήσεως των χρημάτων τους, και με αυτόν τον τρόπο δίνουν τη δυνατότητα στις Κυβερνήσεις να απαλλάσσονται από παθητικό πολλών εκατομμυρίων.

Με τα εξωτερικά δάνεια ήδη οι Χριστιανοί δεν σκέφτονται να πράξουν κάτι ανάλογο, επειδή γνωρίζουν ότι θα απαιτήσουμε όλο το χρήμα τους.”

Εμείς μπορούμε να συμπληρώσουμε ότι μιας και η Ελλάδα σήμερα δεν έχει χρήμα, δίνει εγγυήσεις για τα εξωτερικά δάνεια της. Τώρα τι είδους εγγυήσεις είναι αυτές, θα το μάθουμε κάποτε στο μέλλων.

Όλοι μας γνωρίζουμε ότι όσες διεθνείς τράπεζες κύρους υπάρχουν και όσα αλλά μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένων και των οίκων αξιολόγησης της οικονομικής σταθερότητας των κρατών, άλλοι τόσοι οικονομικοί αναλυτές διεθνούς επιπέδου υπάρχουν, μη εξαιρουμένων των οικονομικών συντακτών και αναλυτών των μεγάλων εφημερίδων.  Όλοι αυτοί λένε το κοντό τους και το μακρύ τους ανάλογα με τα συμφέροντα που αντιπροσωπεύουν. Το παράξενο όμως στην περίπτωση της Ελλάδας είναι ότι σχεδόν όλοι συγκλίνουν σε μια θεωρία, ότι η αναδιάρθρωση στην Ελλάδα καθυστερεί για πολιτικούς λόγους. Η Οικονομικοί κατάσταση της Ελλάδας επέβαλε και εξακολουθεί να επιβάλει την άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αλλά πολιτικοί λόγοι επιβάλουν την αναμονή ολοκλήρωσης των μέτρων αναδιάρθρωσης. Πάνω από το μισό ελληνικό χρέος περίπου  350 δις ευρώ, είναι εξωτερικό χρέος και βρίσκεται σε σημαντικές τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες και ασφαλιστικά ταμεία που επηρεάζουν παρά πολύ τα  πολιτικά δρώμενα σε όλη την ΕΕ. Μια αναδιάρθρωση στην Ελλάδα  μπορεί να προκαλέσει μεγάλα προβλήματα σε τράπεζες με αποτέλεσμα ίσως και την ανάγκη νέας κρατικής βοήθειας προς αυτές. Γιαυτό γίνονται συνεχείς προσπάθειες να επιμηκυνθεί ο χρόνος αποπληρωμής του χρέους, προκειμένου να δοθεί η ευκαιρία  στις τράπεζες να προετοιμαστούν για ενδεχόμενες ζημιές. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι εναντίον της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, καθώς και των νότιων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο επικεφαλής του ΔΝΤ Στρος Καν έχει τοποθετηθεί επίσης με σαφήνεια για το θέμα της επιμήκυνσης του ελληνικού χρέους, και έχει εξηγήσει πολλές φορές το σχέδιό του ΔΝΤ για την επιμήκυνση εφόσον αυτή χρειαστεί. Εάν επικρατήσει το σενάριο της επιμήκυνσης, πιστεύεται ότι αυτό θα κανονιστεί για άλλα πέντε χρόνια  με αυξημένο επιτόκιο που θα φτάσει τα 3 με 3,15%.

Εγώ εκτός από τον φόβο για ενδεχόμενες ζημιές στις τράπεζες, υποψιάζομαι και έναν άλλο λόγο για το ότι η αναδιάρθρωση καθυστερεί ενώ όλοι την θεωρούν πλέον αναγκαία. Ο λόγος είναι ότι θέλουν η Ελλάδα να ξεπουληθεί συνθεμελα όπως ανέφερα και σε προηγούμενο κεφάλαιο. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει από την μια μέρα στην άλλη, γιατί πρέπει να κρατήσουν και τα προσχήματα, εκτός του ότι πρέπει να προκηρυχθούν και διεθνείς διαγωνισμοί. Οι σύμβουλοι του πρωθυπουργού μας έχουν σοφιστεί το κόλπο που λέγετε Φαστ τρακ. Φαστ τρακ σημαίνει ”Γρήγορος δρόμος προς την επίτευξη του σκοπού σου, και στην προκείμενη περίπτωση οικονομικής επένδυσης”, αποφεύγοντας μπερδέματα, αντιρρήσεις και γραφειοκρατία αρκετών χρόνων. Αυτό το κόλπο δεν έχει βοηθήσει και πολύ, γιατί δεν είναι μόνο η γραφειοκρατία, εξάλλου αυτή εξαγοράζονταν. Είναι γιατί πρέπει να συντελούν πολλοί άλλοι παράγοντες για να αποφασίσει κάποιος να επενδύσει στην Ελλάδα Αυτές τις προϋποθέσεις τις δημιουργεί σήμερα η κυβέρνηση μας. Πρώτα με την αναδιάρθρωση όλης της εργατικής νομοθεσίας, εξαφανίζοντας όλα τα μέχρι σήμερα αποκτηθέντα εργατικά δικαιώματα, και με πολλές άλλες ενέργειες άκρως καταστροφικές για τους Ελληνες.

Ο ισχυρισμός μου για ξεπούλημα επιβεβαιώνετε κάθε μέρα που διαβάζω εφημερίδες. Ο πρωθυπουργός είναι ενάντια στην αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά είναι θετικός για την επιμήκυνση τόσο του συνολικού χρέους όσο και του δανείου από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Αυτό που δεν του αρέσει δεν είναι η αναδιάρθρωση, αλλά η μείωση του χρέους το λεγόμενο κούρεμα. Όταν δέχεται την χειρότερη μορφή αναδιάρθρωσης που είναι η  επιμήκυνση, και δεν δέχεται κούρεμα, τότε τι κάνει δεν υπερασπίζεται τα συμφέροντα των δανειστών μας; Θα σας αναφέρω και κάτι άλλο που επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς μου. Ο σχολιαστής Κρίστιαν Κίρχνερ από τους γερμανικούς Financial Times λέει το εξής Τέλοα πωλούνται στις αγορές με τιμή 45% κατώτερη της ονομαστικής τους αξίας.  Συνεπώς η αναδιάρθρωση δεν αποτελεί σενάριο τρόμου για τις αγορές, αφούς του 2010 τα Ελληνικά ομόλογα που λήγουν το 2014 πωλούνταν ήδη 20% κάτω από την ονομαστική τους αξία, ενώ τα 15ετή ομόλογ ήδη χάνουν από 20% και πάνω ανάλογα την διάρκεια των ομολόγων. Αν λοιπόν το Ελληνικό κράτος ζητήσει αναδιάρθρωση και ανάλογο κούρεμα, όλοι θα το δεχτούν αφού στο τέλος θα ωφελήσει τις αγορές.

Το πως θα ωφελήσει είναι εύκολο να το καταλάβουμε. Όταν θα γίνει το κούρεμα, αυτόματα το χρέος θα μειωθεί ανάλογα και φυσικά θα μειωθεί και  απέναντι στο ΑΕΠ, και ίσως φτάσει στα επιτρεπόμενα όρια μεταξύ 60 με 90%. Τότε και στις αγορές θα μπορούμε να βγούμε και παντού, και να δανειστούμε φυσικά με ιδικούς ορούς πλέων. Κάθε έκδοση νέου ομολόγου θα περιλαμβάνει ρήτρες και όρους που θα εξασφαλίζουν τον κάτοχό του αν στην ημερομηνία λήξης το κράτος δεν μπορεί να  πληρώσει.

Έλα όμως που ο Γεώργιος και τα αφεντικά του δεν θέλουν αυτό, αλλά θέλουν χρόνο για να καταφέρουν το ξεπούλημα της Ελλάδας. Εξάλλου η ΕΕ έχει φροντίσει να μην χάσουν οι δανειστές μας τίποτα δημιουργώντας πρώτα Το Ταμείο Σταθερότητας για τρία χρόνια μέχρι το 2013. Μέτα όταν η κατάσταση χειροτέρευσε έκανε Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και τώρα που παραέσφιξαν τα πράγματα έκανε για μελλοντική διασφάλιση σταθερότητας Το Ευρωπαϊκό  Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας με 440 δις ευρώ αποθεματικά εκ των οποίων τα 250 είναι από το ΔΝΤ. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου κατόρθωσε να βάλει μέσα στα άδυτα της ΕΕ το ΔΝΤ, πράγμα που η Γερμανία δεν το ήθελε με καμιά δύναμη, αλλά τι να έκανε το ανέχτηκε μπας και συμμαζέψει τους εταίρους της, αλλά δεν το βλέπω να τα καταφέρει. Αυτά τα ταμεία και οι μηχανισμοί δεν έγιναν για να σώσουν την Ελλάδα, αλλά για να μπορούν να κάνουν δάνεια σε οποίες χώρες θα βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με μας, και να τους παρατείνουν και το χρόνο αποπληρωμής μέχρι να τις εξαγοράζουν όπως εμάς. Αυτό το έχει καταλάβει πολύ καλά η κυρία Μερκελ γιαυτό αντιδράει και θέλει να αναλάβουν και οι τράπεζες τις ευθύνες τους και να χάσουν και αυτές μερικά χρήματα. Ποιος όμως την ακούει, όλοι πέσαν να την φάνε μόλις τόπε. Φωνάζει όσο μπορεί, συμμορφωθείτε  δεν γίνετε να ζείτε  δανικά, δεν μπορεί  η Γερμανία να πληρώνει τα σπασμένα τα δικά σας, και μάλιστα  τη στιγμή  που δεν λέτε να  συμμορφωθείτε.

Στην Ελλάδα όμως τον χαβά μας. Τώρα έχουμε και τις αντιφάσεις, από μέρους των κυβερνητικών στελεχών. Την ίδια μέρα, στη μία εφημερίδα ο πρωθυπουργός καταγγέλλει όσους μιλούν για σενάρια αναδιάρθρωσης ως συνενόχους των κερδοσκόπων και στην άλλη εφημερίδα ο αντιπρόεδρος   μιλάει για το πόσο συμφέρουσα μπορεί να είναι η αναδιάρθρωση χρέους.  Θα σας αναφέρω ένα ιατρικό όρο από την ψυχολογία που λέγετε ”Διπλή δέσμευση”. Αυτό σημαίνει ότι οποίος εμπλέκεται σε μια κατάσταση που ο άλλος ( και στην περίπτωση μας η κυβέρνηση) εκπέμπει δυο είδη αντιφατικών μεταξύ τους μηνυμάτων τρελαίνεται. Ποιος τρελαίνεται λοιπόν; Ο λαός. Το ερώτημα είναι αν το ξέρουν και πάνε να μας τρελάνουν η είναι βλάκες; Αν μπορείτε βρείτετο.

Στις 28/1/2011 Ο υπουργός Οικονομικών δήλωσε στο πρακτορείο Reuter ότι αξίζει να συζητηθεί η ιδέα για την επαναγορά των ομολόγων όλου του ελληνικού Δημοσίου χρέους σε τιμές χαμηλότερες από τις ονομαστικές αξίες των ομολόγων, αλλά χρειάζονται χρήματα. Με τη δήλωση αυτή η κυβέρνηση παραδέχεται επίσημα ότι είναι ανοιχτή στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας και μάλιστα με κούρεμα. Δηλαδή αυτό που ο πρωθυπουργός της χώρας την ίδια ημέρα, αρνείται επίσημα σε συνέντευξή του στο CNN και το ίδιο  έκανε και ο Πεταλωτής εκ μέρους όλης της κυβέρνησης.

Το τραγελαφικό είναι ότι ο Παπακωνσταντίνου, δυο ημέρες αργότερα στις 30/1/2011 επανέλαβε την ίδια δήλωση στην Αυστριακή Der Standard, διευκρινίζοντας ότι η πρόταση δεν προέρχεται από την Ελλάδα και δεν είναι επίσημη συζήτηση, αλλά συζητείται ως ιδέα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Δηλαδή η κυβέρνηση μέσω του  κ. Πεταλωτή επιβεβαίωσε ότι δεν είναι η κυβέρνηση που αποφασίζει, αλλά οι εταίροι μας, οι οποίοι διεξάγουν συζητήσεις για εναλλακτικές λύσεις για την Ελλάδα, χωρίς η χώρα μας να έχει κανένα δικαίωμα έκφρασης έστω και μιας γνώμης.

Την ίδια επιβεβαίωση έκανε και ο πρωθυπουργός μας στο Νταβός στις 28/1/2011 όταν ο αρχισυντάκτης των Financial Times τον ρώτησε. Γιατί, την στιγμή που όλα τα συμβόλαια με τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους ελεύθερους επαγγελματίες, αλλάζουν εις βάρος των συμβαλλόμενων, δεν μπορεί να γίνει το ίδιο και με τα συμβόλαια αυτών που έχουν ομόλογα; Γιατί δεν γίνετε να χάσουν και αυτοί την στιγμή που όλοι οι άλλοι χάνουν;  Ακούστε ακούστε τι απάντησε.

”Το ερώτημά σας είναι θεωρητικό. Νομίζω ότι ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ θα μπορούσε να σας απαντήσει”. Δηλαδή ο αρχιτραπεζίτης της ευρωζώνης θα αποφασίσει αν αυτοί που κέρδισαν και κερδίζουν εις βάρος μας, θα ευαρεστηθούν να μας χαρίσουν μερικά ψίχουλα. Αυτό σημαίνει ότι  η Ελληνική κυβέρνησή και ο πρωθυπουργός μας δεν χρειάζεται να προσπαθεί να βρει εναλλακτικές λύσεις για τα  προβλήματα μας, απλώς δεν σκέφτεται καν και ακολουθείτο το δρόμο που έχουν επιλέξει οι τραπεζίτες και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Τι νομίζετε ότι τους νοιάζει πού οδηγεί αυτός ο δρόμος; Η απαντήσει έχει γίνει πλέον κλασική, είμαστε αναγκασμένοι.

Για όνομα του Θεοί τι μπάχαλο είναι αυτό, και θέλουν να τους έχουμε εμπιστοσύνη ότι μας οδηγούν στο σωστό δρόμο.

Θα μου πείτε γιατί γράφω αφού είναι πλέων γνωστό ότι σήμερα οι τράπεζες και τα επενδυτικά ινστιτούτα είναι οι άρχοντες της παγκόσμιας οικονομίας; Τι να κάνω φίλοι μου έχω αγανακτήσει Να βγω στους δρόμους και να φωνάζω; Οι κατέχοντες το κεφάλαιο δεν είναι μόνο οι άρχοντες αλλά είναι και αυτοί που κινούν τα νήματα, πίσω από την παγκοσμιοποίηση και την προσπάθεια της επιβολής της παγκόσμιας διακυβέρνησης; Το μόνο που θα καταφέρω θα είναι να με περάσουν για τρελό. Με το γράψιμο όμως ελπίζω ότι κάποιος θα έχει το χρόνο να διαβάσει και να σκεφτεί.

 

 

5/2/2014

Πριν από ένα μήνα έγραψα για την κοινότητα του Ρινκεμπί και τώρα συνάντησα τα ίδια προβλήματα και στην κοινότητα της Στοκχόλμης. Στης δύο Φεβρουαρίου είχαν εκλογές και το τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα ξανά παρουσιάστηκε. Όπως όλοι ξέρετε η Ομοσπονδία τον Απρίλιο θα έχει συνέδριο και  εκλογές για νέο συμβούλιο. Οι κοινότητες πρέπει να εκλέξουν τους αντιπροσώπους που θα στείλουν στο συνέδριο και όπως καταλαβαίνετε αυτό είναι και το πρόβλημα του υπάρχοντος συμβουλίου της ομοσπονδίας. Ο φόβος μήπως και η κοινότητα Στοκχόλμης αμφισβητήσει την αναγκαιότητα της ύπαρξης της ομοσπονδίας είναι πραγματικός. Ο πρόεδρος της ΚΣ απέτησε να κάνει γνωστό ένα συμβάν και το προεδρείο της συνέλευσης επί μιάμιση ώρα δεν τον άφηναν να το κάνει επικαλούμενοι διάφορες διαδικαστικές δικαιολογίες. Στο τέλος αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και το μυστικό πήρε σάρκα και οστά που λένε. Τι ήταν αυτό που οι υποστηρικτές της ομοσπονδίας δεν θέλανε να γίνει γνωστό;

ακούστε και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Ο πρόεδρος της ομοσπονδίας μαζί με δύο άλλους συνάντησαν τον πρόεδρο της ΚΣ και έμμεσα τον απειλήσανε γιατί ισχυριζόταν ότι η ΚΣ δεν είχε τμήμα νεολαίας πράγμα που αυτοί επιμένανε. Όπως απεδείχθη η ΚΣ δεν έχει τμήμα νεολαίας και γιαυτό το ΔΣ της ΚΣ δεν έδωσε στην ομοσπονδία κανένα αριθμό μελών τμήματος νεολαίας. Αυτό όπως καταλαβαίνετε έχει σαν αποτέλεσμα η ομοσπονδία να χάσει ένα μεγάλο έσοδο. Από ότι ξέρω παίρνει περίπου 1.000.000 κορώνες το χρόνο για την νεολαία αλά πολλές κοινότητες παραπονούνται ότι δεν παίρνουν τίποτα από την ομοσπονδία από αυτά τα χρήματα.

Εκείνο που έκανε μεγάλη εντύπωση σε πολλούς ήταν ότι, η σύζυγός του προέδρου της ομοσπονδίας η οποία προφανώς έχει βοηθήσει την ΚΣ να πάρει κάποιο χρηματικό βοήθημα από τις Σουηδικές υπηρεσίες, απείλησε έμμεσα ότι αυτή η βοήθεια μπορεί να σταματήσει. Απέτησε δε η ΚΣ να μην πληρώνει μαύρα χρήματα σε δασκάλους και μουσικούς, όποιος θέλει να προσφέρει τσάμπα. Δεν ξέρω η εν λόγο κυρία όταν ήταν υπεύθυνη του περιοδικού της ομοσπονδίας εργαζόταν τσάμπα;

Υποψιάζομαι ότι το σκεφτικό είναι το εξής. Μιας και δεν μπορούμε να επιβάλουμε την θέλησή μας δεν μας νοιάζει και αν η ΚΣ δεν θα έχει δραστηριότητες και έσοδα για να πληρώσει ενοίκιο κ.τ.λ. και στο τέλος πάψει να υπάρχει.

Τώρα για αυτούς που δεν το ξέρουν, η εκλογή αντιπροσώπων γίνετε με παραταξιακά ψηφοδέλτια, και εμείς περιμένουμε αλλαγή.  Έπεται συνέχεια όπως λένε.

Stockholm  12/01/2014

Τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα, λένε στην Ελλάδα.

Αυτό όμως ισχύσει και εδώ στην Σουηδία που ζούμε εμείς οι Έλληνες.

Πριν από μέρες βρέθηκα στην κοινότητα βόρειας Στοκχόλμης, είχα πάει εκεί με την ελπίδα να γνωριστώ με το ΔΣ και να αποφασίσουμε αν θα μπορούσα να παρουσιάσω το τελευταίο μου βιβλίο.

Η κατάσταση που επικρατούσε μου θύμισε ”παλιές καλές ημέρες” με τους τσακωμούς ανάμεσα στους οπαδούς των διαφόρων κωμάτων.

Από ότι κατάλαβα η κοινότητα είχε έκτακτη γενική συνέλευση με δύο κύρια θέματα.

Το ένα ήταν για το μπαρ και την διαχείριση του και το άλλο για καταγγελίες που έγιναν στις Σουηδικές υπηρεσίες ότι η κοινότητα έδωσε στην ομοσπονδία πολύ μεγαλύτερο αριθμό μελών για να μπορέσει να πάρει ποιο πολύ επίδομα.

Για το πρώτο θέμα δεν υπάρχει και τίποτα το επιλήψιμο για να αναφέρω, το δεύτερο όμως για τις καταγγελίες εξελίχθηκε σε ένα κομφούζιο. Το θέμα είχε ως εξής.

Ένα μέλος της εξελεγκτικής επιτροπής το οποίο προφανώς είχε προηγούμενα με την ομοσπονδία χρησιμοποίησε την κοινότητα σαν ενδιάμεσο κρίκο για να βλάψει την ομοσπονδία.

Αυτό που αποκαλύφτηκε ήταν το εξής.

Πρώτον, η πρόεδρος της κοινότητας από μόνη της χωρίς να έχει την έγκριση του ΔΣ έδωσε στην ομοσπονδία το υπεραυξημένο νούμερο των μελών.

Δεύτερον, η ομοσπονδία που κανονικά παίρνει τα επιδόματα για να τα μοιράσει μετά στους συλλόγους δεν το έχει κάνει επικαλούμενη ότι δεν έχει λεφτά.

Όπως θα καταλαβαίνετε εκεί υπήρχαν υποστηρικτές και κατακριτές της ομοσπονδίας και τα αίματα ανάψανε.

Το τραγελαφικό είναι ότι ο ένας έλεγε τον άλλο ρουφιάνο και καταχραστή και δεν συνέβαινε τίποτε άλλο. Σε παλαιότερες εποχές το λιγότερο που θα γινόταν μετά από τέτοιες βρισιές θα ήτανε να σπάσουν κεφάλια. Τώρα θα μου πείτε ότι αυτοί που βριζόντουσαν μεταξύ τους ή θα ήταν ρουφιάνοι και καταχραστές ή δεν μπορούσαν να καταλάβουν τον αντίκτυπο του υβρεολόγιου και την γνώμη που οι θεατές θα σχημάτισαν γι αυτούς.

Στο τέλος ξεκαθάρισε το τοπίο και σαν  βασικό πρόβλημα αναδείχτηκε το αν η ομοσπονδία σήμερα εξυπηρετεί κανένα σκοπό ή υπάρχει μόνον για να εκμεταλλεύονται μερικοί διάφορες καταστάσεις και να περνάνε καλά.

Αυτό είναι ένα ερώτημα το οποίο όμως εμείς οι Έλληνες της Σουηδίας θα πρέπει να το λύσουμε μέσω συζητήσεων και αποφάσεων από όλες τις Ελληνικές κοινότητες της Σουηδίας και όχι να βρίζουμε ο ένας τον άλλο.

Για τους συνταξιούχους.

Πολλοί πατριώτες έχουν βγεί στην σύνταξη τα τελευταία χρόνια.

Πολλοί δε από αυτούς παίρνουν σύνταξη και από την Ελλάδα.

Αυτοί δεν πρέπει να ξεχάσουν να στείλουν σύντομα στο ΙΚΑ την

βεβαίωση ότι ζουν, αν θέλουν να μην έχουν διακοπή στην πληρωμή

της σύνταξής τους.

Εύχομαι σε όλους καλή χρονιά με υγεία και ευτυχία.

 

 

 

Ένα δωδεκάχρονο παιδάκι βλέποντας τις ειδήσεις ρωτάει τον μπαμπά του: – Μπαμπά! τι είναι η πολιτική;

Ο πατέρας, που είναι φανερά ικανοποιημένος που ο γιος του δείχνει σημάδια ωρίμανσης, του απαντάει με ένα παράδειγμα: – Κοίταξε παιδί μου… Μια χώρα είναι σαν μια οικογένεια. Πάρε για παράδειγμα τη δική μας. Η μαμά, είναι σαν την κυβέρνηση, κανονίζει τα πάντα μέσα στο σπίτι. Εγώ, ο πατέρας, είμαι σαν το μεγάλο κεφάλαιο,στηρίζω την οικονομία του σπιτιού. Η υπηρέτρια, είναι σαν την εργατική τάξη, κάνει όλες τις εργασίες που πρέπει να γίνουν. Εσύ, είσαι η κοινή γνώμη που παρατηρεί τα όσα συμβαίνουν γύρω της. Τέλος, το μωρό που έχουμε σπίτι συμβολίζει το μέλλoν της χώρας. Σκέψου τα όλα αυτά το βράδυ, και αύριο θα συζητήσουμε για τα συμπεράσματα που έβγαλες, εντάξει; Εντάξει μπαμπά, απαντάει ο μικρός, και σκεφτικός πηγαίνει στο κρεβάτι του. Στη διάρκεια της νύχτας και ενώ σκεφτόταν τα σοφά λόγια του πατέρα, ακούει κλάματα από την κούνια του μωρού. Σηκώνεται πάνω, πλησιάζει την κούνια και βλέπει ότι το μωρό έχει λερωθεί… Πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα να το πει στην μητέρα του, ανοίγει την πόρτα και βλέπει μόνο τη μητέρα του στο κρεβάτι να κοιμάται. Ο πατέρας άφαντος! Τον πιάνει πανικός! Από την μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου υπηρεσίας, ακούει ύποπτους θορύβους…πλησιάζει…, κοιτάει… και βλέπει τον πατέρα του με την υπηρέτρια στα τέσσερα! Κάγκελο ο πιτσιρίκος!!! ”Τι να κάνω;”, σκέφτεται, ”να ξυπνήσω την μαμά; θα δει τον μπαμπά με την υπηρέτρια, να διακόψω τον μπαμπά? ντρέπομαι, και ποιος θα αλλάξει το μωρό; Εγώ δεν ξέρω να το κάνω… ”Αποφασίζει, λοιπόν να κάνει την πάπια και πάει για ύπνο. Το επόμενο μεσημέρι, μετά το φαγητό, λέει ο πατέρας στον γιο: – Λοιπόν; Σκέφτηκες αυτά που σου είπα εχθές; – Ναι πατέρα, τα σκέφτηκα. – Και τι συμπέρασμα έβγαλες; – Όταν η κυβέρνηση κοιμάται, το μεγάλο κεφάλαιο πηδάει την εργατική τάξη, η κοινή γνώμη αδιαφορεί, και το μέλλον της χώρας είναι βυθισμένο στα σκατά!